Bieszczadzkie Smaki

Zielnik

NOTATNIK - ZIELNIK

pokrzyjpg







 BEZ CZARNY (Sambucus nigra)

Bez czarny należy do najstarszych roślin leczniczych znanych człowiekowi. Jego owoce i kwiaty od wieków stosowane są w profilaktyce i leczeniu przeziębień. Bez czarny stosowany jest w przeziębieniach i innych chorobach, przy których występuje gorączka. Ze względu na działanie moczopędne bez zalecany jest jako środek wspomagający leczenie zakażeń dróg moczowych.

Działanie: wykrztuśne, przeciwzapalne, odkażające, przeciwropne, napotne, odtruwające, przeciwgorączkowe, moczopędne, przeciwobrzękowe, rozkurczowe, rozgrzewające, uspokajające, uszczelniające i wzmacniające naczynia krwionośne, przeciwmiażdżycowe, ogólnie wzmacniające, przedłużające działanie witaminy C, regulujące przemianę materii.

Przydatny przy: przeziębieniu, grypie, gorączce, kaszlu, stanach  zapalnych  gardła, nieżytach  zatok, chorobach  alergicznych, nieżytach  układu oddechowego, nieżytach  żołądka i jelit, zapaleniu migdałków, pękaniu naczyń krwionośnych (plamice), miażdżycy, zaburzeniach  trawienia, zatruciach, chorobach skórnych, rekonwalescencji, zaburzeniach  metabolicznych.


sosnajpg



NOSTRZYK ŻÓŁTY (Mellilotus officinalis)

Rośnie w miejscach nasłonecznionych, można go spotkać na miedzach, nieużytkach, łąkach.

Nostrzyk działa przeciwzakrzepowo czyli zapobiega zlepianiu się krwinek:  ważne przy zawale, zatorach, miażdżycy, zakrzepowym zapaleniu żył, przeciwzapalnie,  silnie uspokajająco, pobudzająco na krążenie krwi i limfy,   nasercowo, lekko nasennie, wzmacniająco, polepszająco na samopoczucie, napotnie przeciwgorączkowo, odtruwająco,    reguluje przemianę   materii i wypróżnienia; zwiększa wydzielanie śliny, soku żołądkowego, trzustkowego, jelitowego oraz żółci.

Wskazania: zastoje krwi i limfy, zaburzenia krążenia obwodowego i mózgowego, obrzęki, pękanie i przepuszczalność naczyń krwionośnych, zastoje żółci, zapalenie żył, skrzepy krwi, dusznica bolesna, zatory, zawały, zawroty głowy, osłabienie pamięci i kojarzenia, szum w uszach, uderzenia gorąca i krwi do głowy, żylaki, częste omdlenia, miażdżyca, bóle brzucha, nieżyt jelit i żołądka, zapalenie przydatków, stany zapalne jąder, skąpe, bolesne i nieregularne krwawienia miesiączkowe, reumatyzm, dna, bezsenność, stres, lęki, zdenerwowanie, choroby skórne, zakaźne i gruczołów dokrewnych, stany zapalne spojówek i gałki ocznej, nieżyt układu oddechowego i moczowego, kamica żółciowa, choroby wątroby, trzustki i śledziony,   zaparcia, gorączka, przeziębienie, zaburzenia trawienia.

Uwaga! Nostrzyka nie wolno stosować łącznie z lekami przeciwzakrzepowymi, a także w skazach krwotocznych, problemach z krzepliwością, niewydolnością nerek i wątroby.


tarninajpg

PODBIAŁ (Tussilago farfara)

Jest to roślina rosnąca na ugorach, nasypach kolejowych, skarpach, poboczach dróg polnych. Gdy zaświeci słońce i stopnieje śnieg, pojawiają się lśniąco żółte, pachnące miodem główki kwiatów podbiału. Dopiero po przekwitnięciu kwiatków pojawiają się duże, zielone liście.  

Podbiał to cenna roślina zielarska, w którą warto się zaopatrzyć. Wyciągi z surowców działają przeciwkaszlowo, wykrztuśnie, przeciw podrażnieniowo (powlekająco), przeciwzapalnie, rozmiękczająco, antyseptycznie, rozkurczowo, żółciopędnie, moczopędnie, słabo napotnie i przeciwgorączkowo, odtruwająco, uspokajająco. Pobudza też wydzielanie soków trawiennych oraz reguluje wypróżnianie.

Wskazania: kaszel, krzemica, rozedma płuc, astma, stany zapalne i zakażeniowe gardła, krtani, tchawicy, oskrzeli i płuc, przeziębienie, choroby alergiczne objawiające  się nieżytem układu    oddechowego, choroby zakaźne (grypa, angina, krztusiec itd.), zaparcia, choroba wrzodowa,    zażywanie salicylanów, stany zapalne przewodu pokarmowego, nieżyt jelit, wzdęcia,  niestrawność, choroby skórne, nieżyt żołądka.


mniszekjpg

KRWAWNIK (Achillea millefolium) 

Krwawnik pospolity w medycynie naturalnej stosowany był od wieków. Według mitologii, Achilles leczył krwawnikiem pospolitym rannych żołnierzy spod Troi. Zioło oczyszcza organizm, przyspiesza gojenie się ran i wspomaga pracę żołądka. Jednak na tym jego właściwości się nie kończą.

Działanie i zastosowanie: zaburzenia trawienne (wzdęcia, odbijanie, burczenie i przelewanie w jelitach, bóle brzucha, skurcze jelit, uczucie pełności w brzuchu), nieżyt, zakażenia i stany zapalne układu pokarmowego, choroby trzustki, wątroby i pęcherzyka żółciowego, biegunka, zaparcia,      obfite, bolesne i nieregularne krwawienia miesiączkowe, zapalenie przydatków, okres przekwitania oraz choroby z nimi związane, brak łaknienia, choroby skórne, przeziębieniowe i zakaźne, skąpomocz, kamica moczowa, bezsenność,  wyczerpanie nerwowe, zaburzenia przemiany materii, nadciśnienie.

 UWAGA! Nie zaleca się, aby krwawnik pospolity spożywały kobietom w ciąży i karmiące piersią. Ze względu na silne działanie preparatów z krwawnika pospolitego powinny unikać dzieci poniżej 12 roku życia.


czosnek_1jpg



















DZIEWANNA  (Verbascum densiflorum )

Nazywana kiedyś była "świecą królewską", bo na końcu długiej, prostej łodygi wyrastają charakterystyczne żółte kwiaty, dzięki którym wygląda dostojnie i okazale. To właśnie kwiaty zbiera się w celach leczniczych. Kwiaty dziewanny są bardzo delikatne. Była znana i ceniona już w czasach starożytnej Grecji. Przypisywano jej nadzwyczajną moc, robiono z niej amulety. Sam Hipokrates stosował tę roślinę w swej praktyce lekarskiej.
W Polsce także była uznawana za roślinę magiczną – chroniła przed czarownicami. Oczywiście oprócz tego miała też praktyczne zastosowanie lecznicze. O jej wielkiej popularności w dawnej polskiej kulturze świadczy mnogość nazw, które jej nadawano, była zwana dziwizną, dziewaną lekarską, dziewizną, królewską świecą, gorzyknotem, szablą, gorzygrotem, knotnicą leśną, kędzierzawicą polną.
Kwiaty dziewanny dzięki zawartym w nich saponinom zwiększają wytwarzanie śluzu w drogach oddechowych i ułatwiają jego odkrztuszanie. Zawartość śluzów wpływa na właściwości powlekające, co jest wykorzystywane do ochrony błony śluzowej dróg oddechowych przed bodźcami drażniącymi. Ze względu na wymienione działania kwiat dziewanny najszersze zastosowanie ma przy przeziębieniach przebiegających z chrypką, uporczywym kaszlem (suchym - osłania podrażnioną błonę śluzową i mokrym - pomaga odkrztuszać wydzielinę). Wykazano także ich działanie przeciwwirusowe, dlatego są pomocne przy grypie. Dziewannę stosuje się również jako lek osłaniający w stanach zapalnych żołądka i jelit

UWAGA! Nie zaleca się, aby dziewannę używały kobietom w ciąży i karmiące piersią.

jagodajpg

GŁÓG (Crataegus)

Drzewa głogu możemy spotkać na brzegach lasów, nieużytkach. Wykorzystywane są zarówno kwiaty jak i owoce. Od niepamiętnych czasów głóg stanowił surowiec leczniczy. Stosowali już go antyczni lekarze na problemy ze snem, ukąszenia węży, biegunkę. Medycy klasztorni stosowali na wrzody i krwotoki, a w XIX wieku odkryto również, że świetnie działa na układ krążenia i od tego czasu jest składnikiem wielu leków nasercowych. Kwiaty głogu zawierają m.in. flawonoidy, kwasy trójterpenowe, procyjanidy, fitosterole i sole mineralne. Podobny skład mają owoce głogu, które dodatkowo zawierają nieznaczne ilości witaminy C i prowitaminy A.
Preparaty z głogu stosuje się przede wszystkim w chorobach serca, m.in. w chorobie wieńcowej czy zaburzeniach rytmu serca – oczywiście pod kontrolą lekarza. Związki flawonoidowe zawarte w kwiatach i owocach głogu działają bowiem rozkurczowo na naczynia wieńcowe serca, a tym samym zwiększają dopływ krwi bogatej w tlen do serca. Wówczas poprawia się praca tego narządu, a zmniejszają się dolegliwości bólowe i uczucie duszności. Z kolei procyjanidy obniżają ciśnienie krwi, w związku z tym po głóg mogą sięgać osoby zmagające się z nadciśnieniem tętniczym. Można go również stosować przy bólach i zawrotach głowy. Natomiast alkoholowe wyciągi z kwiatów głogu działają uspokajająco.


UWAGA! Jedynym przeciwskazaniem do stosowania głogu jest niedociśnienie.

listki bukowejpg


.KONICZYNA ŁĄKOWA /CZERWONA/ (Trifolim pratense)

Czerwona koniczyna to roślina, którą nietrudno spotkać na łąkach i w parkach. Rzadko kto docenia jednak jej właściwości zdrowotne, których jest całkiem sporo. W celach leczniczych wykorzystujemy kwiaty koniczyny. Mają one właściwości rozkurczowe, wykrztuśne i przyspieszające powrót do zdrowia. Korzystnie wpływają na funkcjonowanie wątroby, serca i płuc. Miłośnicy medycyny naturalnej twierdzą, że kwiat czerwonej koniczyny stanowi wspaniałą terapię hormonalną, która znacząco poprawia kondycję zdrowotną. Czerwona koniczyna od stuleci jest stosowana w leczeniu symptomów menopauzy. Koniczyna jest kwiatem, który pokochają wszyscy miłośnicy medycyny alternatywnej. Łagodzi i leczy wiele dolegliwości zdrowotnych. Najskuteczniejsze działanie syropu z koniczyny odczują kobiety przechodzące menopauzę. Złagodzi jej objawy i pomoże spokojnie przejść przez ten trudny okres. Oprócz menopauzy kwiaty czerwonej koniczyny są przydatne w zwalczaniu innych schorzeń, takich jak astma, zapalenie oskrzeli i ogólne zakażenie organizmu. Eksperci twierdzą, że czerwona koniczyna pozytywnie wpływa na poprawę ciśnienia krwi, obniża cholesterol i poprawia kondycję serca wraz z układem krążenia.


bluszczyk2JPGbluszczykjpg






DZIURAWIEC ZWYCZAJNY (Hypericum perforatum)

Dziurawiec zwyczajny, zwany także zielem świętojańskim, to bylina porastająca łąki, polany, widne zarośla, zbocza, skraje lasów. Dziurawiec jest jednym z najpopularniejszych i najczęściej używanych ziół o wszechstronnym działaniu.

Dziurawiec zwyczajny  to roślina, która swoje właściwości lecznicze zawdzięcza kilku substancjom - hyperycynie (czerwonemu barwnikowi), która jest flawonoidem, działającemu moczopędnie hyperozydowi, rutynie i kwercetynie, które uszczelniają naczynia włosowate, działającym przeciwbiegunkowo i bakteriostatycznie garbnikom oraz posiadającej właściwości antybiotyczne hyperforynie. Ponadto dziurawiec zawiera olejki eteryczne, żywice, kwasy organiczne, pektyny, cholinę, sole mineralne, cukry, witaminy A i C.

Zaleca się go też w stanach zapalnych błony śluzowej żołądka i jelit, zmniejszonym wydzielaniu soku żołądkowego, braku apetytu, zgadze, wzdęciach, wiatrach, biegunce i bólach brzucha, gdyż ma działanie rozkurczające na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego.
Dziurawiec wykazuje działanie uspokajające, w związku z tym stosuje się go w stanach wyczerpania nerwowego, niepokoju, zaburzeniach równowagi nerwowej. Dziurawiec stosuje się także w zaburzeniach psychowegetatywnych i stanach depresyjnych.


absyntjpg

JAŁOWIEC (Juniperus communis)

Zastosowanie jałowca: w celach leczniczych wykorzystuje się dojrzałe, ciemnofioletowe (niemal czarne) owoce jałowca (Fructus Juniperi) – tzw. szyszkojagody – które zbiera się późną jesienią i zimą i suszy w temperaturze do 35 st. C. Na ich bazie wytwarza się polecany przez współczesną fitoterapię olejek jałowcowy. Jałowiec ma wiele cennych właściwości. Owoce jałowca zawierają m.in. olejek eteryczny, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne, związki cukrowe (m.in. glukozy i fruktozy) oraz sole mineralne. Dzięki tym związkom jałowiec ma właściwości moczopędne i działa bakteriobójczo w drogach moczowych – wykorzystuje się go w stanach zapalnych układu moczowego, zwłaszcza w zapaleniu pęcherza moczowego. Jałowiec wspomaga również pracę wątroby i wydzielanie żółci, dzięki czemu usprawnia trawienie.
Olejek jałowcowy stosuje się zewnętrznie na skórę w postaci mazideł do wcierań rozgrzewających w bólach reumatycznych i nerwobólach.

UWAGA! Nie można stosować wyciągów z owoców jałowca zbyt długo lub w zbyt dużych dawkach (nie więcej niż 3–4 owoce w ciągu dnia), gdyż może to doprowadzić do podrażnienia przewodu pokarmowego i nerek. Przeciwwskazane jest także stosowanie jałowca w ostrych stanach zapalnych przewodu pokarmowego, ciężkich chorobach nerek oraz w ciąży.


POKRZYWA (Urtica dioica)

Przez większość ludzi traktowana jest jako uciążliwy, nieprzyjemny „parzący” chwast, ale jej właściwości wykorzystywane są od zarania dziejów. Hipokrates wyróżniał pokrzywę jako najskuteczniejszą roślinę do oczyszczania krwi. Starożytni lekarze uważali pokrzywę za roślinę magiczną.                                                                              Ma właściwości moczopędne, poprawiające przemianę materii, hamujące krwawienia. Używana do pielęgnacji skóry, przeciw przerostowi prostaty. Pokrzywa poprawia trawienie i przyswajanie pokarmów. Pobudza czynność wydzielniczą żołądka, trzustki i wątroby.  Zwiększa wydalanie moczu, a z nim szkodliwych produktów przemiany materii - przede wszystkim mocznika.  Dlatego może być wykorzystana w leczeniu przewlekłych zakażeń i kamicy moczowej. Zawarte w  pokrzywie związki czynne obniżają poziom cukru we krwi. Z tego powodu mogą być używane jako leki uzupełniające działanie leków przeciwcukrzycowych, szczególnie u dorosłych chorych na cukrzycę. Zwiększa liczbę krwinek czerwonych i zawartość hemoglobiny we krwi, ogólnie wzmacnia  organizm, zwiększa odporność organizmu na choroby, zapobiega przedwczesnemu starzeniu się organizmu oraz zastojom żółci i plamom na skórze. Pokrzywa znana jest również ze swojego dobroczynnego działania na włosy, skórę i paznokcie .

bezzjpg


















SOSNA (Pinus sylvestris)

Sosna traktowana była zawsze jako magiczne drzewo, obdarzone życiodajną mocą. W medycynie ludowej wykorzystywano praktycznie wszystkie części tej rośliny. Za czasów naszych "babek i prababek" w domowej apteczce nigdy nie mogło zabraknąć pachnącego żywicą syropu z młodych pędów sosny. Warto i dziś przypomnieć jego zalety lecznicze. Smaczny specyfik stanowi niezastąpiony lek wykrztuśny oraz przeciwbakteryjny. Swe znakomite walory zawdzięcza bogactwu olejku sosnowego, zawierającego m.in. pinen i borneol. Produkty z sosny  zaleca się w nieżycie górnych dróg oddechowych, chrypce, suchym, męczącym kaszlu ze skąpą wydzieliną. Ułatwiają odflegmianie dróg oddechowych, dezynfekują  je i udrażniają.  Niosą ulgę w przeziębieniu, grypie, katarze, zapaleniu oskrzeli i gardła. Działają napotnie. Z uwagi na bogactwo witaminy C i soli mineralnych, sosna wpływa ogólnie wzmacniająco na organizm.




nostrzykzjpg


TARNINA (Prunus spinosa)

Śliwa tarnina, ciernisty krzew rośnie przy drogach, w wąwozach, w pobliżu domostw, tworząc gęste zarośla. Podobnie jak jarzębina, należy do jednych z najstarszych roślin używanych przez ludzi. Wiedza o właściwościach tarniny przekazywana była z pokolenia na pokolenie. Wykorzystywano   kwiat, owoce i nawet cierniste gałązki. Zalecano odpoczynek w cieniu tarniny szczególnie osobom      z niedociśnieniem tętniczym, słabym krążeniem, depresją i syndromem wypalenia zawodowego         i zniechęcenia.

Tarnina pobudza wytwarzanie moczu, znosi stany zapalne w moczu, łagodzi stany związane                  z kamicą   nerkową. Poza tym tarnina uszczelnia ściany naczyń krwionośnych i jest uważana za naturalny lek "oczyszczający krew". Tarnina niszczy bakterie w przewodzie pokarmowym, hamuje krwawienia, działa przeciwzapalnie. We Francji stosuje się tarninę w leczeniu cukrzycy, astmy, reumatyzmu i gośćca.













podbiajpg

MNISZEK LEKARSKI (Taraxacum officinale)

Znany jako mlecz, maj. Rośnie na łąkach, trawnikach, pastwiskach i ugorach. Tępiony przez miłośników nieskazitelnych trawników, traktowany jako uciążliwy chwast. A warto wiedzieć, że to jedna z najskuteczniejszych roślin zielarskich. Wykorzystujemy wszystkie części rośliny zarówno korzeń, liście, pączki i kwiaty.                                                                                              W medycynie wykorzystywany już w X wieku. Mniszek lekarski szczególnie zalecany jest w przypadku schorzeń wątroby i  woreczka żółciowego – między innymi w marskości wątroby i po przebytym wirusowym zapaleniu wątroby. Ze względu na działanie moczopędne, mniszek jest pomocny w infekcjach dróg moczowych, chorobach pęcherza, nerek, kamicy moczowej. Pobudza  wydzielanie soku żołądkowego, zalecany jest więc przy zaburzeniach trawienia. Miodek z mniszka jest z kolei popularnym środkiem stosowanym przy przeziębieniach, grypie,  łagodzącym kaszel, drapanie w gardle. Rewelacyjne efekty daje z tzw. „herbatką z prądem”


krwawnikjpg

CZOSNEK NIEDŹWIEDZI (Allium ursinum)

Czosnek niedźwiedzi zawiera szereg substancji czynnych, m.in. olejki eteryczne, których najważniejszym składnikiem jest siarka aktywna, odgrywająca ważną rolę w procesie przemiany materii. Aktywuje całą gamę enzymów odpowiedzialnych za odtruwanie organizmu z metali ciężkich, chemikaliów, pestycydów i innych związków toksycznych. Powinno to być szczególnie interesujące dla mieszkańców wielkich uprzemysłowionych części kraju, dla zawodowych kierowców, pracowników zakładów chemicznych i każdego, kto żyje w „cywilizowanym” świecie. Czosnek  niedźwiedzi jest najbogatszą w siarkę rośliną w Europie. Dla porównania, pospolity ma 1,7 g siarki    aktywnej w 100 g substancji suchej, zaś niedźwiedzi aż 7,8 g! W niedźwiedzim znajduje się 20 razy więcej adenozyny - substancji posiadającej właściwości witamin A, C, E i selenu jednocześnie. Witaminy te oraz selen należą do przeciwutleniaczy niwelujących w organizmie wolne rodniki powodujące wiele chorób m.in. nowotwory. Adenozyna wpływa też bardzo korzystnie na krążenie krwi w całym ustroju, szczególnie w obrębie serca i głowy – co warto  wypróbować przy migrenie oraz szumach w uszach (Tinnitus). Badania naukowe  dowodzą, że czosnek niedźwiedzi zapobiega sklejaniu się płytek krwi, rozrzedza krew i poprawia jej cyrkulację w naczyniach krwionośnych. Ważnym aspektem jest też jego wysoki poziom żelaza, aż 30 % przewyższa cz. pospolity. Żelazo to jest dobrze przyswajalne i nie powoduje zaburzeń żołądkowych ani zaparć, charakterystycznych w przypadku podawania żelaza w formie „medykamentowej ”. Ponadto, w czosnku  niedźwiedzim stwierdzono takie substancje, jak flawonoidy, saponiny, bogaty zestaw enzymów i aminokwasów, mangan oraz związki o działaniu antybiotycznym. W Niemczech dziki czosnek ma zastosowanie jako środek obniżający cholesterol oraz ciśnienie krwi, w leczeniu trombozy, arteriosklerozy, migreny i tinnitusa; jako doskonały odtruwacz organizmu; wykorzystuje się też do regeneracji flory bakteryjnej jelit (odpowiedzialnej za kondycję naszego układu odpornościowego), po kuracjach antybiotykowych. Czosnek niedźwiedzi jest jednym z najskuteczniejszych środków stosowanych w zwalczaniu drożdżaka (Candida albicans), siejącego  spustoszenie w  przewodzie pokarmowym i nie tylko. Dodatkowym atutem jest fakt, że spożywany w postaci suszu lub nalewki jest pozbawiony charakterystycznego zapachu. Nie trzeba więc obawiać się, że pałaszując go większych ilościach, staniemy się „persona non grata” dla otoczenia.

dziewannajpg














BORÓWKA CZERNICA – JAGODA  (Vaccinium myrtillus)

Popularnie zwana czarną jagodą. Jedna z najstarszych roślin stosowana jako lek w medycynie klasztornej. Stosowana przez Hildegardę z Bingen przy dezynterii i rozstroju żołądka. Mówi się, że Rasputin wyleczył borówką syna cara Mikołaja II.                                                                                           W XIX wieku masowo eksportowano z Polski borówkę jako środek na bóle brzucha, biegunki i robaczycę(owsiki, glisty), zwłaszcza u dzieci. Do innych korzystnych właściwości możemy zaliczyć występujące związki zawarte w owocach działające na tzw. „kurzą ślepotę”. Poza tym korzystnie wpływa na poprawę krążenia mózgowego, zmniejsza kruchość naczyń.

Suszone owoce, konfitury i nalewki świetnie działają na biegunki, zaś świeże działają rozwalniająco.  





gogjpg



LISTKI BUKOWE (Fagus sylvatica)

 Drzewo często spotykane na całym obszarze Polski, głównie w płd. wsch. Polsce występują liczne lasy bukowe. Właściwości korzystnie wpływające na człowieka mają liście, pędy i orzeszki. Bogate są w związki fenolowe, saponiny, flawonoidy, garbniki i alkaloidy, fitochinony, tokoferole. Napar, nalewka z pędów i liści działa przeciwzapalnie, przeciwwysiękowo, przeciwalergicznie, uspokajająco, w dużych dawkach lekko nasennie i oszałamiająco, moczopędnie, przeciwkrwotocznie, silnie odkażająco. Uszczelnia naczynia krwionośne, wzmaga wydzielanie kwasu solnego, polepsza trawienie, zwiększa apetyt, likwiduje zaburzenia trawienne.                                                                             Wskazania: nadmierne krwawienia miesiączkowe, bezsenność, podenerwowanie, plamice żylaki, trądzik różowaty, skąpomocz, zaburzenia trawienne, biegunki, niestrawność, nieżyt jelit, nadciśnienie, obrzęki, gorączka, reumatyzm, choroba wrzodowa, koszmarne sny,  stany zapalne gardła i jamy ustnej oraz przełyku, żołądka i jelit, rany (okłady z naparu), opryszczki (przemywanie nalewką), owrzodzenia, wypryski, oparzenia, liszaje, liszajce, łojotok, trądzik młodzieńczy, pryszcze w okresie miesiączkowania, w czasie ciąży, w okresie rozwoju i przekwitania.


koniczynajpg






BLUSZCZYK KURDYBANEK (Glechoma hederacea)

Kurdybanek, czyli kumdran, kondratek, bluszczak i kocimorda – w każdym regionie Polski nazywany był inaczej. Mimo, że jego pełna nazwa brzmi bluszczyk kurdybanek, to zwyczajowo przyjął się po prostu jako kurdybanek. Jest najstarszym polskim zielem, a odkryto go podczas wykopalisk w Biskupinie. Jeszcze zanim na naszych ziemiach pojawiła się bazylia i tymianek, to właśnie on był niegdyś główną przyprawą stosowaną do zup, sosów i mięs. Do dziś ma mnóstwo kulinarnych zastosowań i zaskakuje nawet najbardziej doświadczonych kucharzy! Nadaje on piękny, delikatny, ziołowy aromat i ciekawy smak. Ziele to jest też doskonałą przyprawą do wiosennych twarożków, jak również masła ziołowego. Oprócz tego, że kurdybanek zachwyca w kuchni, ma przede wszystkim mnóstwo właściwości wspomagających pracę naszego organizmu. Podawany na różne sposoby, poprawia przemianę materii i oczyszcza organizm z toksyn, co będzie szczególnie istotne po przebytej zimie. Regeneruje także nerki oraz wątrobę, które odpowiadają za prawidłowe funkcjonowanie pozostałych narządów. Kurdybanek – czy to na talerzu, czy w filiżance – zadba o naszą sylwetkę i odnowi organizm przed nadchodzącym latem! Kurdybanek bardzo korzystnie wpływa także na pracę serca – również w przypadku zaburzeń jego rytmu oraz słabego krążenia. Stosowany regularnie, tonizuje pracę układu nerwowego, łagodzi stres i koi niepokój towarzyszący ważnym wystąpieniom.



dziurawiecjpg

BYLICA PIOŁUN (Artemisia absinthium)

Piołun (bylica piołun) to niepozornie wyglądające ziele o prozdrowotnych właściwościach. Stosowana od wieków w medycynie ludowej, znów powraca do łask. To naturalny specyfik na problemy z układem pokarmowym i kobiece dolegliwości. Trzeba jednak pamiętać, że piołunu nie można stosować zbyt długo i zawsze należy przestrzegać dozwolonej ilości jego dziennego spożycia. Swego czasu piołun wywoływał wiele kontrowersji, a to za sprawą absyntu, czyli wysokoprocentowego alkoholu, który produkuje się właśnie na bazie wyciągu z tego ziela. Podobno był to ulubiony napój alkoholowy wielu znanych artystów (Vincent van Gogh, Ernest Hemingway, Pablo Picasso), ale cieszył się złą sławą - uważano, że ma właściwości psychoaktywne, a nawet, że może wywoływać halucynacje.

Co powoduje, że ta przeciętnie wyglądająca roślina cieszy się takim uznaniem wśród osób stosujących naturalne metody leczenia? Otóż bylica piołun wykazuje działanie bakteriobójcze, przeciwzapalne, przeciwskurczowe i żółciopędnie, jest też skuteczną bronią w walce z pasożytami. Wszystko dzięki temu, że zawiera ona m.in. garbniki, olejki eteryczne, sole mineralne oraz flawonoidy. 

jaowiecccjpg